06
apr-2016

“Een onvergetelijke ervaring!”

Geen categorie   /  

Bart Mulder beklom in maart 2014 de Kilimanjaro. Hieronder lees je over zijn ervaringen. Wil je meer weten over deze reis? Klik hier.P1000107

Mijn naam is Bart Mulder en in maart 2014 heb ik de Kilimanjaro beklommen. Ik was best goed voorbereid, al zeg ik het zelf. Fysiek was ik fit en mijn backpack stond een week van tevoren al klaar voor vertrek. Toch vond ik het spannend. Ik had namelijk geen idee wat ik kon verwachten. Zou het zwaar zijn? Zou ik last krijgen van hoogteziekte? Zou ik de top wel halen?

Op 5 maart stapte ik toch maar in het vliegtuig richting Tanzania, samen met een vriend van me. ’s Avonds om 20.30 uur landden we op Kilimanjaro international Airport, waar onze stond chauffeur al klaar stond om naar het hotel in Moshi te brengen. Een uurtje rijden ongeveer. De eerste nacht in het hotel was flink wennen. Het was flink warm en mijn klamboe werkt ook niet erg mee.

Op dag twee konden we rustig ontbijten en wennen aan de warmte. De gids gaf ons een uitgebreide instructie over de beklimming en de rest van de dag hebben we Moshi verkend en verder vooral rustig aan gedaan. Ik was in mijn hoofd alleen maar bezig met de dag erna. De dag dat de beklimming zou beginnen! En een aantal uren later was het zover. We werden de volgende ochtend door een chauffeur opgehaald die ons naar de toegangspoort van de Machame route bracht. Daar hebben we toegangsbewijzen geregeld, iets gegeten en kennis gemaakt met de crew die ons de rest van de beklimming zou helpen. Aardige gasten!

“Ga ik het wel redden?”

De eerste vijf dagen van de beklimming verliepen voorspoedig en waren echt heel tof, maar ik wil jullie liever vertellen de mooiste ervaring die ik heb meegemaakt op de Kilimanjaro: de toppoging. Wat was dat gaaf zeg! Ondanks dat ik nog nooit zo heb afgezien… ’S Nachts om 01.00 uur werden we gewekt door onze gids. Na een kopje thee en wat eten startte onze toppoging. In het pikdonker liepen we met een hoofdlamp op heel langzaam omhoog, met een prachtige sterrenhemel boven ons. We moesten bijna 1300 meter stijgen. Van 4600 meter boven zeeniveau tot 5895 meter. De eerste paar uur verliepen voorspoedig, we hadden een rustig tempo en niemand had last van hoogteziekte. Na een paar uur kwamen de eerste beklimmers naar beneden die de top niet hadden gehaald. Dan ga je toch nadenken. Hoe voel ik me? Ben ik wel fit genoeg? Ga ik het wel redden?

“Wat een euforie!”

Hoe hoger je komt, hoe zwaarder het wordt. Op een gegeven moment duurde iedere minuut echt een eeuwigheid. En ik begon ook wat last te krijgen van hoofdpijn. De gids hield me goed in de gaten, dat wel. Maar het was toen echt ontzettend afzien. Tot het moment dat we aankwamen op de rand van de krater (Stella point), rond 05.30 uur. Toen wist ik het. We gaan het halen! Het was vanaf daar nog 3 kwartier, maar je ziet de top. Je ziet waar je heen moet en dat geeft zoveel adrenaline. Het voelde vanaf dat moment als een zegetocht. En eenmaal aangekomen is de ontlading zo groot. Wat een moment, wat een euforie, wat een overwinning!

Na ongeveer 20 minuten op de top, moesten we gauw weer naar beneden richting het basiskamp. Ik had het niet verwacht, maar dat ging echt als een trein. Ineens heb je weer zoveel energie dat je wel naar beneden kunt sprinten. Een dag later waren we weer beneden in Moshi. Met een ‘Kilimanjaro-biertje’ in de hand genoten we na van een waanzinnig avontuur. Dit was echt een wereldervaring die ik nooit meer vergeet! En daarna zijn we nog op safari geweest en hebben we gedoken op Zanzibar, maar dat was een heel ander verhaal. Gewoon, omdat we er toch waren. 😉

Tot slot, voor mij was dit Kilimanjaro avontuur de inspiratie om Sherpa Reizen op te richten. Het was zo’n prachtig avontuur, en tegelijk bleek het ook zo lastig om achteraf uit te leggen aan mensen in Nederland hoe mooi het was. Dan kun je het ze maar beter zelf laten ervaren. 🙂

Ook de Kilimanjaro beklimmen? 
Deel dit bericht: